ο γιος του Δία ο Διόνυσος χαίρεται τα γλέντια και την ειρήνη αγαπά που δίνει ευτυχία και τρέφει τα γερά κορμιά και ίδια δίνει χαρά να 'χει ο φτωχός κι ο πλούσιος με του κρασιού τη γλύκα. Μισεί όποιον δεν νοιάζεται να χαίρεται τις μέρες του και τις γλυκές του νύχτες. Καρδιά και νου να τα κρατάς απόμερα από μωρούς. Και ό,τι πιο αμέριμνο εγώ το χαιρετίζω.
αγαπημένε μου κοίτα ψηλά επιβιώνεις πόλεμο κατά του δικαιώματος στη ζωή κοίτα πόσους επιβίωσες και ξαναγεννήθηκες και ξαναγεννήθηκες... και γιγαντώθηκε η Ζωή και νίκησε η Αγάπη, κράτα το Σπόρο ανέπαφο, προστάτευε το Σπόρο!
μηνύματα κλεισμένα σε μποτίλιες γραμμένα βότσαλα ένα λαστιχάκι των μαλλιών απόηχο αρωματικού λαδιού ασυνήθιστου αποτύπωμα πελμάτων ένα χνουδωτό μπαλάκι ξεχασμένο άφηνε ομορφιές ολότελα δικές σου να σκαλώνουν στα φύκια να θαλασσοδέρνονται άσβηστες άφηνε το χρόνο να δραπετεύει άμμος απ' τα χαλαρά σου δάκτυλα το χώρο να κορυφώνεται καβάλα στον αφρό άφηνε ίχνη θα σε βρω...
για πειρατεία των Ανεκπλήρωτων δε θα μιλήσω' για ερωτικές στρωμνές αρπαγμένες απ' του πόνου το κατώφλι δεν αναρωτιέμαι' ανέφελη στην κορυφή της καταιγίδας διψώ ξανά όπως μου είναι γραμμένο.
όλες των Νερών οι Σφαίρες κι οι Σπείρες Ήλιων φλόγινες ν' αναρριχώνται -σύγκορμη λεηλασία του ανείπωτου και πάλι πίσω- στη ρίζα μου ν' αποκοιμιώνται, τα στοιχεία η νέα μου παντοτινή Πατρίδα...
Αν ποτέ με έψαχνες εκεί πάντα θα μ' έβρισκες...
Επιτυχία είναι το Δώρο να μη χωρά στο περιτύλιγμα ...
χαμογέλα μου! χαμογέλα μου, είναι η ώρα μας να πετάμε, μεσοκύματα αγγελόμορφοι καθώς καμιά προεργασία δεν οδηγεί στη φώτιση παρά μονάχα η αυθόρμητη πανάκριβη Χαρά γιατί παιχνίδι είναι όλο! χααααααχαχαχαχααααααχαχαχα ...μάτια μου!
αγάπη μου, μωρό μου σου γράφω από το πουθενά... από του πουθενά την ψυχή και την πατρίδα με όλη την ανάγκη. κάπου θα είσαι -χωρίς αμφιβολία με τη βεβαιότητα του ΤΩΡΑ του δικού μας του διηνεκούς... η αρμονία, η ευτυχία είναι κατάκτηση αγαπημένε μου' να μοιράζεις όσον απ' τον εαυτό σου μπορείς, να ανοίγεις πόρτες, παράθυρα, ψυχές και ν' ανθίζουν οι σπόροι σου όταν δεν κοιτάς, όταν βλέπεις... σε λατρεύω. με ποιά λόγια σου απευθύνομαι τ' άγραφα, τα ηλεκτρικά ελεύθερη με λένε τα τσιγγανάκια, όμορφη, είμαι!
κανείς απ΄όσους ξέρω δεν ταιριάζει στα παπούτσια σου δόξα τω θεώ μια ακρόπολη, μια joplin, κι ένας ναός του Ηφαίστου αποφασίζουν για την πληρότητά μου κι ας είσαι κάπου στο άγνωστο στερέωμα.
οι καλύτερες αποφάσεις παίρνονται λίγο πριν το χάραμα όταν όλοι κοιμούνται κι είναι η συνείδηση μόνη με τον εαυτό της να κλάψει, να χορέψει, να φωνάξει να επιλέξει αυτό που πάντα γνώριζε (από τα πέλματα και πάνω) ότι θέλει...
ισορροπώντας στο Κέντρο περνώντας κάθε άτακτη σκέψη που αποσπά την προσοχή μας -από το ΕΔΩ ΤΩΡΑ- μέσα Του, όπως περνάμε την κλωστή στο μάτι της βελόνας...
This is the Springtime of my loving- the second season i am to know You are the sunlight in my growing- so little warmth i've felt before. It isn't hard to feel me glowing- I watched the fire that grew so low. It is the summer of my smiles- flee from me keepers of the Gloom. Speak to me only with your eyes it is to you i give this tune. Ain't so hard to recognize- These things are clear to all from time to time. Ooooooh... Talk, Talk- I've felt the coldness of my winter I never thought it would ever go I cursed the gloom that set upon us... But i know that i love you so but i know that i love you so. These are the seasons of emotion And like the winds they rise and fall This is the wonder of devotion- I see the torch we all must hold. This is the mystery of the quotient- Upon us all a little rain must fall, Just a little rain? ooooh yeah yeah yeah! καλό ζεστό γλυκό μας μήνα