εκ βαθέων

αγάπη μου, μωρό μου
σου γράφω από το πουθενά...
από του πουθενά την ψυχή και την πατρίδα
με όλη την ανάγκη.
κάπου θα είσαι -χωρίς αμφιβολία
με τη βεβαιότητα του ΤΩΡΑ του δικού μας
του διηνεκούς...
η αρμονία, η ευτυχία είναι κατάκτηση αγαπημένε μου'
να μοιράζεις όσον απ' τον εαυτό σου μπορείς,
να ανοίγεις πόρτες, παράθυρα, ψυχές
και ν' ανθίζουν οι σπόροι σου
όταν δεν κοιτάς, όταν βλέπεις...
σε λατρεύω.
με ποιά λόγια σου απευθύνομαι
τ' άγραφα, τα ηλεκτρικά
ελεύθερη με λένε τα τσιγγανάκια, όμορφη,
είμαι!

κανείς απ΄όσους ξέρω δεν ταιριάζει στα παπούτσια σου
δόξα τω θεώ μια ακρόπολη, μια joplin, κι ένας ναός του Ηφαίστου
αποφασίζουν για την πληρότητά μου
κι ας είσαι κάπου στο άγνωστο στερέωμα.

ΖΙΚ ή ΖΑΚ?

οι καλύτερες αποφάσεις
παίρνονται
λίγο πριν το χάραμα
όταν όλοι κοιμούνται
κι είναι η συνείδηση
μόνη με τον εαυτό της
να κλάψει, να χορέψει, να φωνάξει
να επιλέξει
αυτό που πάντα γνώριζε
(από τα πέλματα και πάνω)
ότι θέλει...

tip

ισορροπώντας
στο Κέντρο
περνώντας κάθε άτακτη σκέψη
που αποσπά την προσοχή μας
-από το
ΕΔΩ
ΤΩΡΑ-
μέσα Του,
όπως περνάμε την κλωστή
στο μάτι της βελόνας...

και όλα είναι ΕΙΜΑΙ
και είμαι ό,τι ΟΛΑ

αστρολογία

...συμπέρασμα:
eurovision με νόημα
=
τσόντα με υπόθεση

θεραπείες viii

παλιά
υπήρχε χρόνος...
κοιτώντας βαθύτερα
βρήκαμε το
Ρυθμό!
μπαίνοντας
στο Ρυθμό
βρίσκουμε
τον Παράδεισο!

θεραπείες vii

το μόνο που
χαλάει
όταν παίρνει
ΦΩΣ
είναι
η πόζα!

θεραπείες vi

από το κέντρο
ανοίγει
ο ορίζοντας!

θεραπείες v

τα σωστά λόγια
κοστίζουν ελάχιστα
και σώζουν
ζωές!

θεραπείες iv

οι σχέσεις
είναι ψηφίδες
αθανασίας!

θεραπείες iii

τα στοιχεία
επαναφέρουν
στη φυσική ελευθερία!

θεραπείες ii

ο χορός
εξορκίζει
τα ανώφελα βάρη!

θεραπείες

το blues
δυναμώνει
το ανοσοποιητικό!

...πιάσε με...

This is the Springtime of my loving-
the second season i am to know
You are the sunlight in my growing-
so little warmth i've felt before.
It isn't hard to feel me glowing-
I watched the fire that grew so low.
It is the summer of my smiles-
flee from me keepers of the Gloom.
Speak to me only with your eyes
it is to you i give this tune.
Ain't so hard to recognize-
These things are clear to all from
time to time. Ooooooh...
Talk, Talk-
I've felt the coldness of my winter
I never thought it would ever go
I cursed the gloom that set upon us...
But i know that i love you so
but i know that i love you so.
These are the seasons of emotion
And like the winds they rise and fall
This is the wonder of devotion-
I see the torch we all must hold.
This is the mystery of the quotient-
Upon us all a little rain
must fall, Just a little rain?
ooooh yeah yeah yeah!
καλό ζεστό γλυκό μας μήνα

η εποχή μου

θαυμάσια υγρασία
νεφελώματα βομβούν
αρώματα με το Αρχαίο
χαϊδολογιούνται
στην άκρη της φούστας μου
από αγριάδες
με περπατούν
-άγνωστη ζούγκλα-
λιλιπούτειες αρχόντισσες
μονολογώντας ωδές στο Μάη
τον πολυπόθητο, τον ανοιχτόφτερο...
ευτυχώ κυτταρικά
παντοιοτρόπως
καταπίνοντας το έρεβος
για να γεννήσω φάος
...δικέ μου...

άκου

άκου
πόσο έντονη
η ζωή μου μέχρι τώρα...
πήγα, είδα, (νομίζω) έμαθα...
άκου τους κρότους
οι στιγμές μου είναι
που σκάζουν
μες το μεθύσι της βραδιάς
-γλυκιάς και κόκκινης,
του κρασιού κόκκινης...-
όλες οι "πριν"
σκοντάφτουν στο κατώφλι
του Τώρα
που ΑΝΑΣΤΑΙΝΟΜΑΙ
καθώς λένε,
διακαινισμένη
στο Άπειρο...
άκου,
μες στις παλάμες Σου
Αγαπημένε
κουρνιάζω νεογέννητη
οι Πληγές Σου σβήσαν απόψε
μαζί με τις δικές μου!
άκου με
Αναστημένη...
χρόνια μας πολλά

... κάθε τι...

...παύση...

ας μείνουν κρύες οι στάχτες,
σιωπή...
δε θα πιώ, δε θα φάω,
τίποτα για ένα λεπτό...
ας μπουν σκιές στο σπίτι
τα ρούχα στη γωνιά τους'
το βλέμμα μου
ας χωθεί στο πηγάδι...
να μη χρειάζομαι
να μη χρησιμοποιώ
να ΕΙΜΑΙ μόνο
μάρτυρας
των
βημάτων Σου...

...good Lord...

πόσους από όλους
προλαβαίνεις
να αναστήσεις
Αγαπημένε?

ΕΙΝΑΙ!

είναι σίγουρα!
τα πάντα ζωντανεύουν
ακόμη κι o θάνατος μιας εποχής
θρέφει την επόμενη...

είναι σίγουρα!
τα καραβάνια χαμηλοθώρηδες
κοιτούν τον ουρανό...

είναι σίγουρα!
ανάμεσα στις γραμμές
προβάλλουν
γκαστρωμένοι κύκλοι...

είναι σίγουρα!
ροδίζουμε
σαν παιδιά που χορεύουν στον Ήλιο...

είναι σίγουρα!
οι τσέπες μου
γεμάτες κοχύλια,
πληρώνω με θάλασσα...

είναι σίγουρα!
μένει άδειο το πανωφόρι
γιατί
γεμίζει η Αγκαλιά...

...κι αν δεν το ξέρεις
ρώτα:
ΕΙΝΑΙ
ΗΤΑΝ
ΚΑΙ
ΘΑ ΕΙΝΑΙ

Η ΑΓΑΠΗ

...λιβάδι από τον ένα ώμο στον άλλο
ανοιχτό ξέφραγο
να πετάει η καρδιά ελεύθερη
στην αγαπημένη anahata...

μετάβαση

Πονάει.

Πονάει περισσότερο απ’ οτιδήποτε αυτού του κόσμου.

Ο θάνατος του Aγαπημένου φέρνει το θάνατο του εαυτού.

Ο θάνατος πονάει γιατί πεθαίνουμε εμείς

κι όχι εκείνος που έφυγε.

Πεθαίνει ό,τι μας όριζε ως τώρα.

Με το θάνατο του αγαπημένου αποχαιρετούμε

τη μέχρι τότε ταυτότητά μας.

Ορίζουμε τον άνθρωπο από το ποιούς μας κάνει δίπλα του.

Ορίζουμε το θάνατο από τον πόνο που χάνουμε ό,τι υπήρξαμε.

Ο άλλος είναι η αφορμή κι ο πόνος του θανάτου του

είναι αποχαιρετισμός του δικού μας κομματιού

που μοιράστηκε τη ζωή μ’ εκείνον που έφυγε.

Είτε για τους πολλούς είτε για τον ένα,

ο θάνατος παίρνει

ό,τι ζήσαμε εμείς μαζί τους.

Η ζωή μας μεταξύ μας είναι γεμάτη θανάτους,

πώς να φοβόμαστε το θάνατο

αφού πεθαίνουμε συνέχεια

όταν αφήσουμε τη ζωή ελεύθερη

να μας ανασταίνει…

Πονάει γιατί βάζουμε ό,τι είμαστε στο καράβι

και του κουνάμε το μαντήλι απ’ το γιαλό για πάντα.

Πονάει ο θάνατος γιατί είναι σαν τη θάλασσα

που δεν ελέγχουμε.

Πονάει γιατί φοβόμαστε να προχωρήσουμε

ενώ πίσω μένει

ό,τι ξέρουμε σαν Ζωή.

Πονάει γιατί δεν γνωρίζουμε πού παραδινόμαστε.

Εκείνος που φεύγει

είναι ο εαυτός σου που τελείωσε όπως τον ήξερες.

Αν πεθάνει η προσκόλληση,

ο Aγαπημένος ζει για πάντα.

...στη μνήμη σου κάθε 6 του μήνα...