Ανεβήκαμε ως την κορυφή τον κράτησα μακρυά απ' τη ζωή του -και το τέλος της- με μια φλόγα σε κάθε παλάμη, όπως μου είπες Ανδρέα...
Συννεφόκαμπος κάτω ο Ουρανός να τραγουδά επάνω εκεί, μόλις εκεί άφησε το ρούχο του να γίνει Γη' μακροβούτι στο Άπειρο Φαέθων πυριφλεγέθων υποσχέθηκε ν' αναπνέει πάντα στο λαιμό μου...
Όπως πολλοί πριν από εμένα ΕΞΟΡΚΙΣΑ ΤΟ ΦΟΝΟ Μ' ΕΡΩΤΑ
Είμαι ο Αθώος Καταστηματάρχης! Κάθε μέρα με βιάζουν οι επιταγές, τα ταμεία η υποχρέωσή μου να είμαι πονηρός, συφερτικός στην οικογένεια, να γκρινιάζω κατά το έθιμο και να κλέβω όποιον με κλέβει δηλαδή τον εαυτό μου κι όλους μας... Κάθε που ανοίγω τα ρολά είμαι τίγκα στην πορνογραφία του περιπτέρου, στο ανώφελο πιστολίδι και το νέο σούπερ όπλο- το νυστέρι! απ' το χαζοκούτι που μου ηρεμεί το έλκος, τίγκα ως επάνω απ' τ' αυθαίρετο, την τρομολαγνεία... Είμαι ο Αθώος Καταστηματάρχης που μου έκαψαν το χωριό, μου πίκραναν το φαΐ μου λέρωσαν το κρεββάτι με τα γαμοδάνεια... Αθώος Καταστηματάρχης γεμάτος Ζαχόπουλους, Βατοπέδια, "φρουτάκια", τριανταπεντάχρονες, με βομβαρδίζουν απ' το πρωί με δηλητηριώδεις σκέψεις, δηλητηριώδεις πόθους δηλητηριώδεις ανάγκες, ΚΑΘΕ ΜΟΥ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ αλλά εγώ τη βία την είδα πρώτη φορά εχτές που τα δεκαπεντάρικα μου σπάσαν τη βιτρίνα και κάψαν τους κάδους...
φοβάμαι πως θα πεθάνω ένας Αθώος Καταστηματάρχης στο δικό μου ξεπούλημα!
Χορεύοντας στην ηλιόλουστη πλευρά του Δρόμου ξυπόλυτοι, το κάθε βήμα αυτοσχεδιασμός, ροής λεπτομερειών που εφάπτονται του Ονείρου...
Η γωνία κρύβει μια συνάντηση, είναι η Δοκιμή με τα φανταχτερά της, τα απαγορευτικά σήματα, τους λειτουργούς της απώλειας...
Έχουμε στήσει τις αναστολές με αποκριάτικες στολές να μας περνούν εξετάσεις, αν μας αξίζει το Όνειρο, έχουμε φτάσει στο κατώφλι της Γιορτής, δεχτήκαμε την πρόσκληση δε φέραμε το Δώρο...
Δεν είναι αποσκευή, δε βρίσκεται στις τσέπες, το περιτύλιγμα δεν έχει σημασία...
Ο Χορός ξεκινάει με την άφιξη του Οικοδεσπότη, σαν Οικοδεσπότης να φέρεσαι στο Όνειρό σου! ...όπου καμιά κακοκαιρία δεν είναι ικανή να ξεριζώσει τη χαρά σου να δεχτείς αυτό που αγαπάς να το φροντίζεις, υπηρετείς, γιορτάζεις, ως τη στιγμή του Γυρισμού...
Παρθενική η εποχή των ξεκινημάτων καλωσόρισες εδώ που ήρθες... προχωρώντας το ποτάμι που περνάς δεν είναι ποτέ το ίδιο' έτσι, ξεφορτώσου όσα έμαθες αγόρασες και κρύβεις, να πιεις από το νέο, το Καθαρό Νερό που πάντα ρέει άφθονο σανίδες σωτηρίας και τρύπια λόγια παρασύροντας στον Ένα, το Μέγα Ωκεανό.
ΑΠΟΨΕ ΑΠΟ ΤΙΣ 21:45 ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 22:00 ΣΒΗΝΟΥΜΕ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΑ, ΦΩΤΑ ΚΑΙ ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΑΠΟΨΕ ΔΙΝΟΥΜΕ ΑΝΑΣΑ ΣΤΗ ΓΗ ΑΝΑΒΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΑΣ ΦΩΣ (www.to-en.gr) και για δέκα λεπτά κοιτιόμαστε στα μάτια μέσα απ' τη φλόγα των κεριών και των ψυχών μας...
Τα βάρη λυγίζουν τη σπονδυλική στήλη. Μεγαλώνοντας να γινόμαστε ανάλαφροι. Η δύναμή μας να ορίζεται απ' όσα δεν έχουμε.
Η μη κατοχή δεν είναι στέρηση,
είναι άκοπη ανεξαρτησία, συμβολή στην Ισορροπία. Οι ανάγκες μας ορίζονται απ' το χώρο που καταλαμβάνουμε... όσο πλατιάζουμε τόσο καταπατάμε. Προχωρώντας
ν' αφήνουμε αντί να μαζεύουμε για να βρίσκουν κι οι πίσω! Η αφαίρεση είναι της ωριμότητας, επικέντρωση στην ουσία. Η πρόσθεση είναι του νεογνού, για να χτίζει γερό σύστημα. Η καλή φυσική κατάσταση θέλει την αφαίρεση, όσο προχωράμε χρειαζόμαστε λιγότερα.Όταν η ανάγκη γίνει
από ένστικτο συναίσθημα κινδυνεύει σοβαρά η ζωή μας. Χρειαζόμαστε λίγα απ' τα ωραιότερα για να μένει χώρος να βαθύνουμε Βάρος, το απόκτημα που εξουδετερώνει την ευελιξία. Βάρος, το νεκρό τοιχίο που απομονώνει την ευαισθησία μας. Μέτρο νεότητας κι υγείας η ωραιότητα του Απόλυτου Γυμνού.Γύμνια δεν είναι ένδεια Γύμνια είναι η ελευθερία απ' την κτητικότητα. Ο κατέχων αγωνίζεται με τον εαυτό του και τερματίζει τελευταίος. Ο κατέχων καμπουριάζει, η κοιλιά του είναι σεντούκι κι πλάτη του ζυγαριά. Η κατοχή στερεί την περιπέτεια από την απόλαυση! Τα αγαθά πρέπει να έχουν την ιστορία τους. Αγαθά χωρίς μύθο
είναι άνοστα.Ζωντανός, όπου ρέει με την προσωρινότητα. Ζωντανός, όπου γιορτάζει τη διαδοχή του. Ζωντανός, όπου γδύνεται στο Δρόμο. ΖΩΝΤΑΝΟΣ, Ο ΓΥΜΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΥΩΝΕΙ.
ο θάνατος του Γυμνού είναι θάνατος ελαφρύς, βόλτα στην άλλη μεριά της Ζωής... ο Γυμνός βηματίζει ίχνος Ανθρώπινο.
Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2008
το κίτρινο γίνεται σέπια τα φύλλα γυρνούν το πρόσωπο ο ήλιος μου δίνει το χέρι "καληνύχτα", αναξωμένη η Ερωμένη ξαποσταίνει τα βάθη της απ' τους χιλιάδες.. πέρασαν μήνες μέχρι η σελήνη να κλείνει πρώτη το φως... είναι ο Σεπτέμβρης μας
αδιαπραγμάτευτη δικαιωματική δράση στην υγιή ατομικότητα, απόλυτη αποστολή πρωτεύον μάθημα
εξελιγμένη η ανθρώπινη κοινωνία που ενθαρρύνει την ατομικότητα που δεν υποσιτίζει την ατομική συνείδηση
ΚΑΝΕΝΑΣ -ΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΙΜΆ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ
ενθαρρυμένη ατομικότητα ενθαρρυμένη πρωτοπορία, η ατομικότητά μας ερεθίζει τη φύση κι αναπαράγει την απόλαυση ατομικότητα, η γενεσιουργός δύναμη της ιδιοφυΐας
η υγιής ατομικότητα περιφρονεί τον ατομικισμό
ατομικότητα και χαρισματικότητα συγκοινωνούντα δοχεία
η ψυχή μας εισπράττει κι η ατομικότητά μας μεταφράζει
εκκεντρισμοί κι υπερπροσπάθεια δεν είναι ατομικότητα η ατομικότητα είναι το άρωμα του θεϊκού..
η μονιμότητα εχθρός της ατομικότητας η στατιστική, άλλοθι του διωγμού κατά του Ατόμου.
ανοίγοντας στην Αγάπη ανοίγουμε το "κουτί της Πανδώρας". για να μπορούμε ν' αγαπάμε πρέπει να γίνεται ...χώρος για να γίνεται χώρος πρέπει να μπαίνει το Φως για να μπαίνει Φως πρέπει να περνάμε από σκοτάδια σκουντουφλώντας στα σκουπίδια σκοτάδια συνωστισμένα και θορυβώδη συναισθημάτων... συναισθήματα, οι σκέψεις που μασκαρεύονται τη συγκίνηση
τα σκοτάδια της καρδιάς είναι σιωπηλά, γαλήνια η καρδιά επωάζει τη συλλογική Αγάπη στη σιωπή οι ατομικές μας συγκινήσεις δονούνται στην κοιλιά, με ένταση γύμναζε την κοιλιά να αντέχει στην ένταση προστάτευε την καρδιά ν' ακτινοβολεί την ησυχία η Αγάπη συμβαίνει στην κοιλιά και προσφέρεται απ΄την καρδιά άνοιγμα χώρου απ' τις ατομικές συγκινήσεις επιτρέπει τη γέννηση της συλλογικής Αγάπης
ΟΣΟ ΚΑΘΑΡΟΤΕΡΟΣ Ο ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ
...λατρεμένη μικρή χωμάτινη ήξερες -όταν κοιτούσες τα ποδαράκια σου και έβαφες τους αστραγάλους με χέννα "σαν τη μεγάλη αδερφή...", όταν με μάτια ελαιώνες έβαζες το κολ για τη ζέστη και τη σκόνη "σαν τη μεγάλη αδερφή...", με αχυρένια παιχνίδια και τα λακάκια σου να κελαρύζουν- ήξερες πως η Μεγάλη Μήτρα θα σε διάλεγε Σκεύος, Πολυφίλητη, Εικόνισμα να ντυθείς το Μανδύα και ελπίδες μυριάδες να φωλιάζουν στον κόρφο σου όσες και τ' άστρα τ' ουρανού, περιστέρα Μάνα μας ήξερες όλους εμάς... μικρή μου τεράστια...
Αρχίζω ανοίγοντας τα πέλματα να ριζώσουν στη Γη. Εκείνη ρουφά τη δύναμη απ' τις διάπλατες καμάρες μου. Οι αστράγαλοι χλωροί... τα γόνατα δροσίστηκαν... η λεκάνη γόνιμη διαμπερής... Γίνομαι κορμός. Μαθαίνουμε να λυγίζουμε στον Άνεμο με το Κέντρο ατάραχο. Οι ώμοι ορίζοντας η καρδιά λιβάδι χλοερό. Χορδές ουράνιου κυανού δονούνται στο Λόγο που εισρέει απ' το κρυσταλένιο δειλινό του Αμέθυστου, μέσα μου στεφανώθηκα αποσπερίτες. Κυλά στη Ρίζα πιώθηκε απ' τη Γη, Παίρνε τη Συγκομιδή μου.
