Ποτέ στο ίδιο Ποτάμι

Παρθενική η εποχή
των ξεκινημάτων
καλωσόρισες
εδώ που ήρθες...
προχωρώντας
το ποτάμι που περνάς
δεν είναι ποτέ το ίδιο'
έτσι,
ξεφορτώσου όσα έμαθες
αγόρασες και κρύβεις,
να πιεις
από το νέο, το Καθαρό Νερό
που πάντα ρέει
άφθονο
σανίδες σωτηρίας και τρύπια λόγια
παρασύροντας
στον Ένα, το Μέγα Ωκεανό.

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΑΠΟΨΕ
ΑΠΟ ΤΙΣ 21:45
ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 22:00
ΣΒΗΝΟΥΜΕ
ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΑ,
ΦΩΤΑ ΚΑΙ ΣΥΣΚΕΥΕΣ
ΑΠΟΨΕ ΔΙΝΟΥΜΕ
ΑΝΑΣΑ ΣΤΗ ΓΗ
ΑΝΑΒΟΝΤΑΣ
ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΑΣ
ΦΩΣ
(www.to-en.gr)
και για δέκα λεπτά
κοιτιόμαστε στα μάτια
μέσα απ' τη φλόγα
των κεριών
και των ψυχών μας...

Απόλυτο Γυμνό

Τόσα,όσα.

Τα βάρη λυγίζουν τη σπονδυλική στήλη.
Μεγαλώνοντας να γινόμαστε
ανάλαφροι.
Η δύναμή μας να ορίζεται απ' όσα
δεν έχουμε.

Η μη κατοχή δεν είναι στέρηση,

είναι άκοπη ανεξαρτησία,
συμβολή στην Ισορροπία.
Οι ανάγκες μας
ορίζονται απ' το χώρο
που καταλαμβάνουμε...
όσο πλατιάζουμε
τόσο καταπατάμε.
Προχωρώντας

ν' αφήνουμε
αντί να
μαζεύουμε
για να βρίσκουν κι οι πίσω!
Η αφαίρεση είναι της ωριμότητας,
επικέντρωση στην
ουσία.
Η πρόσθεση είναι του νεογνού,
για να χτίζει γερό σύστημα.
Η καλή φυσική κατάσταση θέλει την αφαίρεση,
όσο προχωράμε χρειαζόμαστε
λιγότερα.Όταν η ανάγκη γίνει

από ένστικτο
συναίσθημα
κινδυνεύει
σοβαρά η ζωή μας.
Χρειαζόμαστε λίγα απ' τα ωραιότερα
για να μένει χώρος
να βαθύνουμε
Βάρος, το απόκτημα
που εξουδετερώνει την ευελιξία.
Βάρος, το νεκρό τοιχίο
που απομονώνει την ευαισθησία μας.
Μέτρο νεότητας κι υγείας
η ωραιότητα του Απόλυτου Γυμνού.Γύμνια δεν είναι ένδεια
Γύμνια είναι η ελευθερία
απ' την κτητικότητα.
Ο κατέχων αγωνίζεται
με τον εαυτό του
και τερματίζει τελευταίος.
Ο κατέχων καμπουριάζει,
η κοιλιά του είναι σεντούκι
κι πλάτη του ζυγαριά.
Η κατοχή
στερεί την περιπέτεια
από την απόλαυση!
Τα αγαθά
πρέπει
να έχουν την
ιστορία τους.
Αγαθά
χωρίς μύθο

είναι άνοστα.Ζωντανός, όπου ρέει με την προσωρινότητα.
Ζωντανός, όπου γιορτάζει τη διαδοχή του.
Ζωντανός, όπου γδύνεται στο Δρόμο.
ΖΩΝΤΑΝΟΣ, Ο ΓΥΜΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΥΩΝΕΙ.

ο θάνατος του Γυμνού
είναι θάνατος ελαφρύς,
βόλτα
στην άλλη μεριά της Ζωής...
ο Γυμνός
βηματίζει
ίχνος Ανθρώπινο.

το κίτρινο γίνεται σέπια
τα φύλλα γυρνούν το πρόσωπο
ο ήλιος
μου δίνει το χέρι
"καληνύχτα",
αναξωμένη
η Ερωμένη
ξαποσταίνει τα βάθη της
απ' τους χιλιάδες..
πέρασαν μήνες
μέχρι η σελήνη
να κλείνει
πρώτη το φως...
είναι ο Σεπτέμβρης μας

καλό μήνα

Ατομικότητα

αδιαπραγμάτευτη
δικαιωματική δράση
στην υγιή ατομικότητα,
απόλυτη αποστολή
πρωτεύον μάθημα

εξελιγμένη
η ανθρώπινη κοινωνία
που ενθαρρύνει την ατομικότητα
που δεν υποσιτίζει
την ατομική συνείδηση

ΚΑΝΕΝΑΣ -ΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΙΜΆ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ


ενθαρρυμένη ατομικότητα
ενθαρρυμένη πρωτοπορία,
η ατομικότητά μας ερεθίζει τη φύση
κι αναπαράγει την απόλαυση
ατομικότητα, η γενεσιουργός δύναμη της ιδιοφυΐας

η υγιής ατομικότητα
περιφρονεί τον ατομικισμό

ατομικότητα και χαρισματικότητα
συγκοινωνούντα δοχεία

η ψυχή μας εισπράττει
κι η ατομικότητά μας
μεταφράζει

εκκεντρισμοί κι υπερπροσπάθεια
δεν είναι ατομικότητα
η ατομικότητα είναι
το άρωμα του θεϊκού..

η μονιμότητα
εχθρός της ατομικότητας
η στατιστική,
άλλοθι
του διωγμού κατά
του Ατόμου.

αλλήλων

σ' ένα τοπίο
ομόρριζοι
χρωστάμε στον άλλο
ΤΑ ΠΑΝΤΑ
καθώς μοιραζόμαστε
την ίδια Ανάσα,
διαρρηγνύοντας
την ψευδαίσθηση του χωριστού.

Ανοίγοντας

ανοίγοντας στην Αγάπη
ανοίγουμε το "κουτί της Πανδώρας".
για να μπορούμε ν' αγαπάμε
πρέπει
να γίνεται ...χώρος
για να γίνεται χώρος
πρέπει να μπαίνει
το Φως
για να μπαίνει Φως
πρέπει να περνάμε από σκοτάδια
σκουντουφλώντας στα σκουπίδια
σκοτάδια συνωστισμένα
και θορυβώδη
συναισθημάτων...
συναισθήματα, οι σκέψεις
που μασκαρεύονται τη συγκίνηση

τα σκοτάδια της καρδιάς
είναι σιωπηλά, γαλήνια
η καρδιά
επωάζει
τη συλλογική Αγάπη
στη σιωπή
οι ατομικές μας συγκινήσεις
δονούνται στην κοιλιά,
με ένταση
γύμναζε την κοιλιά να αντέχει στην ένταση
προστάτευε την καρδιά
ν' ακτινοβολεί την ησυχία
η Αγάπη
συμβαίνει στην κοιλιά
και προσφέρεται απ΄την καρδιά
άνοιγμα χώρου απ' τις ατομικές συγκινήσεις
επιτρέπει τη γέννηση της συλλογικής Αγάπης

ΟΣΟ ΚΑΘΑΡΟΤΕΡΟΣ Ο ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ

...μικρή μου...

...λατρεμένη μικρή
χωμάτινη
ήξερες
-όταν κοιτούσες
τα ποδαράκια σου
και έβαφες τους αστραγάλους με χέννα
"σαν τη μεγάλη αδερφή...",
όταν με μάτια ελαιώνες
έβαζες το κολ
για τη ζέστη και τη σκόνη
"σαν τη μεγάλη αδερφή...",
με αχυρένια παιχνίδια
και τα λακάκια σου
να κελαρύζουν-
ήξερες
πως η Μεγάλη Μήτρα
θα σε διάλεγε
Σκεύος, Πολυφίλητη, Εικόνισμα
να ντυθείς το Μανδύα και ελπίδες μυριάδες
να φωλιάζουν στον κόρφο σου
όσες και τ' άστρα τ' ουρανού,
περιστέρα Μάνα
μας ήξερες όλους εμάς...
μικρή μου
τεράστια...

η Μαρία
αγαπάει
το
φεγγάρι

Θερισμός

Αρχίζω
ανοίγοντας τα πέλματα
να ριζώσουν στη Γη.
Εκείνη
ρουφά τη δύναμη
απ' τις διάπλατες καμάρες μου.
Οι αστράγαλοι
χλωροί...
τα γόνατα δροσίστηκαν...
η λεκάνη γόνιμη
διαμπερής...
Γίνομαι κορμός.
Μαθαίνουμε να λυγίζουμε στον Άνεμο
με το Κέντρο ατάραχο.
Οι ώμοι ορίζοντας
η καρδιά λιβάδι
χλοερό.
Χορδές
ουράνιου κυανού
δονούνται
στο Λόγο
που εισρέει
απ' το κρυσταλένιο δειλινό
του Αμέθυστου,
μέσα μου
στεφανώθηκα
αποσπερίτες.
Κυλά στη Ρίζα
πιώθηκε απ' τη Γη,
Παίρνε
τη Συγκομιδή μου.

Επιλέγω...

Αγαπημένε
διάλεγε
τον Κόσμο
που ξεδιπλώνεις τη Ζωή σου
επεκτατικά κι άφοβα
απωθώντας στη λήθη
τις ορδές
της ψευδαίσθησης
ελευθέρωνε
το Όνειρο
να αμύνεται
πιστό
στην Ανώτερη Εκδοχή σου...

...ψίθυρος
καθώς με χέρια που γνωρίζεις
κι αγαπάς
σου καλύπτω τα μάτια
απ' αριστερά
και προς τα μέσα μας...

Επιδερμίδα...

Πώς απορροφώ τη Ζωή
ποιά Ζωή επιλέγω να ζω...
Επιδερμίδα,
το απώτερο σωματικό σύνορο
πέπλο κι οριογραμμή
μεταξύ περιβάλλοντος κι εαυτού.
Ζωγραφισμένες ανεξίτηλα
όλες οι στιγμές μας στην επιδερμίδα.
Αποτυπωμένες οι τροφές,
οι λύπες, οι μνήμες, οι χαρές...

Αλλοιώνοντας τη φυσικότητα της επιδερμίδας
γινόμαστε κρυψίνοες
παραποιώντας την αλήθεια της
προδίδουμε τον εαυτό που πασχίζουμε
να συγκαλύψουμε...

Σαν το φλοιό του δέντρου
η επιδερμίδα είναι χάρτης
...πώς αφομοιώσαμε τη Ζωή
μέσα από την ατομικότητα.

Δίνοντας στον ξένο
ψεύτικο χάρτη
δε θα βρει ποτέ
το θησαυρό...

Θησαυρός που δεν ανακαλύπτεται
λίπασμα για τους αιώνες...

Οι πρώτες οδηγίες
στον Αγαπημένο που μας αναζητά
δίνονται απ΄την επιδερμίδα...
Φόβος, δέος, έκπληξη
συγκίνηση,
ανατριχίλα....

Η επιδερμίδα έχει δυνατή φωνή.

Το περιβάλλον επικοινωνεί
με την ενδοχώρα μας
μέσω επιδερμίδας,
Η ευφυΐα της προσαρμοστικότητας ενεργοποιείται
με την επιδερμίδα,
δέρμα μας
η γέφυρα της εσώτερης αβύσσου
με τον απώτερο ουρανό,
Στη ζωή λέμε
τα "τι" και "πώς" μας
με το δέρμα...
Να μη διψά
να μη δηλητηριάζεται...

Δέρμα και ψυχή
δε χορταίνουν ποτέ την υγρασία!

Με σαφήνεια κι επιμονή
το δέρμα ζητά
ό,τι λείπει απ' την ψυχή...

Ιούλης!

Αρλεκίνος

Ανάμεσα στο Ψέμα και την Αλήθεια
κατοικεί ο Θεός.
Διάβολος είναι ο Θεός που
ανατρέπει τον Εαυτό του.
Ανθρώπου καθαρού ανατροπές
είναι τέρψη Θεού
και συνανθρώπων.
Ανθρώπου βεβαρημένου ανατροπές
είναι η Κόλαση.
Άγγελος του απρόοπτου
ο Θεϊκός Γελωτοποιός
με τα σκαρώματά του
ανοίγει χώρο για το Φως.

Θεϊκός Γελωτοποιός
δεν είναι ο άνθρωπος της κουταμάρας,
Εωσφόρος δεν είναι
ο σκυταλοδρόμος του Κακού,
Πειρασμός δεν είναι
η ενοχή των παρωπιδικών...
Ανατροπή, δίλημμα κι αντίφαση
το γαργάλημα της Θεϊκής Πατούσας!
Γλιστρώντας από απρόοπτο σε απρόοπτο
διασκεδάζουμε το Θεό.
Τίποτα εφικτό
χωρίς το γάργαρο γέλιο του απρόοπτου.
Γελώντας γονιμοποιούμε το σκοτάδι.
Η γκάφα είναι
εκθρόνιση της ενοχής.
Φόβος της Κωμωδίας,
θάνατος χωρίς επιστροφή.
Η Κόλαση είναι αποικία
των σοβαροφανών.
Σοβαροφανείς και τυπολάτρες,
οι καλύτεροι πελάτες των δογμάτων,
των φαρμακοβιομηχανιών και λοιπών επιτηδευματιών!
Αντίδοτο στη σοβαροφάνεια
η Αθωότητα.
Διάβολος,
ο αποτυχημένος κωμικός.
Η σοβαροφάνεια είναι
πνιγμένο κλάμα
και σκοτωμένο γέλιο.
Σοβαροφάνεια,
η παρείσακτη νεράιδα
στα γενέθλιά μας.
Η σοβαροφάνεια πρέπει να αντιμετωπίζεται
επιστημονικά
όπως οι επιδημίες.
Η επανένταξη των σοβαροφανών
στην Αθωότητα
απαιτεί παιγνιοθεραπεία
και εκπαίδευση στις τούμπες.
Αληθινή ευλάβεια στο Θεό,
η υπoσκαφή των παγίων
ο εμπρησμός των συρμών.
Αληθινή πράξη λατρείας στο Θεό,
η ανατροπή των θέσεων
οι τριγμοί των θώκων.
...Γιατί Θεός που δε γελά
είναι άνθρωπος
απατεώνας!

Ο Εχθρός

Διαλέγουμε
τον πιο αδύναμο κρίκο,
τον επιρεπή...
και προβάλουμε πάνω του
τις ασχημότερες
πλευρές
του εαυτού μας...
κι έπειτα
απέναντί μας
τον στήνουμε
να μας τρομάζει...

άσε τους ελεύθερους
τους Εχθρούς
απ' την
καταδυνάστευση
της ανάγκης σου
να
σε αντιπαλεύεσαι
...αγαπημένε...

Περιστρεφόμενο Διαμάντι!

Η κοιλιά μας είναι το Κέντρο του Κόσμου...
κι ο αφαλός, η πρώτη πύλη της Ζωής.
Η κοιλιά μας είναι φωτογόνα.
Από την κοιλιά μας ξεκινά
η Δύναμη κι η αδυναμία.
Κοιλιά δεν είναι το σύστημα
πέψης και μεταβολισμού
που φιλοξενείται
απ' τον κορμό,
Κοιλιά είναι
το μάτι
κι ο
μετασχηματιστής
της ζωτικής μας ενέργειας
από μέσα
προς τον έξω και γύρω
Κόσμο.Κοιλιά
το σεντούκι του θησαυρού,
κέντρο διανομής
Κοσμικής Ύλης.
Η κοιλιά να ρέει
γύρω από άξονα
κυανόλευκου φωτός.
Γονιμοποίηση
με την
Αναπνοή, Τροφή, Αγάπη!
ΖΗΤΩ Η ΚΟΙΛΙΑ ΠΟΥ ΓΕΛΑ!
Το γέλιο απ' την κοιλιά
είναι Γέννα.
Να μιλά, να τραγουδά, να πάλλεται,
η κοιλιά να είναι φωλιά
κι όχι
σκουπιδότοπος.
Ανεξίτηλη
η Τέχνη που δονεί την Κοιλιά.
Αγία Ερωμένη
η γυναίκα
που ΧΑΡΊΖΕΙ την
κοιλιά της,
Πρώτο Αγόρι της Δημιουργίας
ο άντρας
που την ΚΑΤΟΙΚΕΙ.
ΚΑΘΕ ΜΑΣ ΚΙΝΗΣΗ
ΕΙΝΑΙ
ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ!

Ευαίσθητοι.

Πότε?

Η ετοιμότητα δεν καταγράφεται.

Η αιωνιότητα δεν τεμαχίζεται.
Ο Χρόνος είναι οντότητα εμπειρίας.
Η διαδοχή της Παύσης από τη Δράση κι αντίστροφα,
είναι η φυσική αντίληψη του Χρόνου.
Το φως της ημέρας δεν αποκλείει την εσωτερική δράση,
λιγότερο απ' όσο το σκοτάδι ευνοεί την εξωτερική.

Ο ύπνος μας είναι δράση κεκλεισμένων των θυρών.
Ο ύπνος μας είναι πεδίο εξέλιξης.
Το ονείρεμα είναι η δημιουργικότητα του ύπνου.
Καλωσορίζοντας τον ύπνο καλωσορίζω το βαθύ εαυτό.
Ο ύπνος στο φως της ημέρας είναι εγκυμοσύνη πραγματικοτήτων,
η δημιουργία στο φως των άστρων είναι γέννα μαγείας
και ενσάρκωση ονείρων.

Σκοτάδι - φως διαδρομή σποράς και συγκομιδής.

Η επιβολή ωραρίων στην ανθρώπινη συνειδητότητα
είναι ο αληθινός διωγμός κατά της μαγείας.
Η Ζωή εκφράζεται, γιορτάζεται και διαιωνίζεται
ανεξάρτητα του γήινου δρομολογίου στην Κοσμική Δεξίωση.
Αν ζωή ο σφαιρικός ορίζοντας,
χρόνος είναι το κατάρτι του πλοίου.

Χρόνος, η συνήθεια να ερμηνεύουμε την αλλαγή.
Χρόνος, το σύνολο των πρωτόγονων φοβιών μας.
Χρόνος, ο ερασιτέχνης Ρυθμός,
Χρόνος, τεχνητός ροοστάτης στο Διηνεκές.

Η ηλικία είναι απάτη.

Ηλικία, το στείρο άθροισμα γήινων δρομολογίων.
Ηλικία, η ανίερη συνθήκη της φθοράς με τη συνήθεια.
Ηλικία, η επιβεβλημένη δουλοπρέπεια στα Πριν και τα Μετά μας.

Ταύτιση με το Ρυθμό και αποδέσμευση από το Χρόνο,
είναι η κατάργηση της εξάρτησης από την ηλικία.

Δε χρειαζόμαστε χρόνο αλλά Συγχρονισμό.

κριτική

Δεν κρίνεσαι.

μη ζεις μέσα σου τη ζωή άλλων.

Αν υπάρχει λάθος, είναι η αντίληψη του λάθους.
Το λάθος είναι υλικό εξέλιξης, συστατικό Καλής Τέχνης, σκαπάνη αυτο- ανεύρεσης.
Οι κριτές κρατούν τη Συνείδηση σε στοιχειώδη κατάσταση,
οι κρινόμενοι είναι τα σφάγια για την κραιπάλη των δογμάτων,
κρινόμενοι το αναλώσιμο είδος, κριτές οι καταπατητές της πρωτοβουλίας.

Πώς να υπάρχει λάθος όταν κάθε στιγμή είναι νέα?
Πώς κρίνεις και κρίνεσαι για όσα ποτέ δεν θα είναι ξανά τα ίδια?
Αποθέωνε τη Ζωή, δεν υπάρχει λάθος λατρεία της.
Το λάθος διχάζει όπως το μαχαίρι, είναι η βία στο ακέραιο.
Ο διχα σμός σε λάθος και σωστό εμποδίζει την ανέλιξη στην ακεραιότητα.

Στην ετοιμότητα το λάθος είναι ανύπαρκτο.
Στην ετοιμότητα δε λαθεύεις, πειραματίζεσαι!

Λάθως, το αστείο που σε φέρνει στην αγκαλιά του Θεού.
Το λάθος σου είναι παιχνίδι που σου σκάρωσες.
Λάθος και πΑιχνίδι, ασπίδα και δόρυ στην κριτική.
Το λάθος δεν κατανοείται, συγχωρείται.
Λάθος, το σπέρμα της Δημιουργίας στο Απρόοπτο Σύμπαν.

Περί λάθους, ο ιεροεξεταστής του τυχαίου, ο εξορκιστής του τολμηρού.
Περί λάθους - πρόφαση του αδύναμου να δαμάσει το Φυσικό.
Περί λΆθους - χρήση βιωμάτων για επιβολή πλασματικών κανόνων...
Περί λαθών, παιδιά του φόβου για αποτυχία.

Λαθεύει ποτέ η Φύση και ποιός ο κριτής της?
Περί λάθους - η τυραννία των αποτυχημένων.
Περί λάθους - η πρωτόγονη γραμμικότητα στην καμπύλη της εμπειρίας.

Οι Κριτές καταργούνται όταν επαγρυπνούμε το απρόοπτο.
Οι Κριτές φθίνουν με την ετοιμότητά μας στην ανατροπή - ήπορτανα
Κριτές, απολιθώματα στο μονόδρομο.
Κρινόμενοι που ανταποκρίνονται με ακεραιότητα στον κριτή
είναι δάσκαλοι.
Κρινόμενοι που υποκλίνονται στον κριτή,
λερώνονται και ασθενούν.

Πύλη για εξέλιξη η διείσδυση στην κριτική.
Διείσδυση και συναποδοχή μεταμορφώνουν
τον άκαμπτο κρινόμενο
σε γόνιμη, ρευστή οντότητα.

Αν κρινόταν η Κοσμική Δημιουργία,
θα ήμαστε ΟΛΟΙ αποτέλεσμα του Θείου Λάθους.

να Σε πιω στο ποτήρι...

ανάσκελα στην άμμο
ανθρώπινος αστερίας
ξεβρασμένος από το σμίξιμο
δυό κάποτε φυγόκεντρων ψυχών...

ραίνομαι το κυανό
στο πλάι Σου
συστάδες
οι λερναίες σκέψεις μου
ησύχασαν με αναπαμό...

δε σε κολυμπώ Αγαπημένη
σε ΦΟΡΩ
σύγκορμα
ως το τέλος της πλάσης.