Αγαπημένε διάλεγε τον Κόσμο που ξεδιπλώνεις τη Ζωή σου επεκτατικά κι άφοβα απωθώντας στη λήθη τις ορδές της ψευδαίσθησης ελευθέρωνε το Όνειρο να αμύνεται πιστό στην Ανώτερη Εκδοχή σου...
...ψίθυρος καθώς με χέρια που γνωρίζεις κι αγαπάς σου καλύπτω τα μάτια απ' αριστερά και προς τα μέσα μας...
Πώς απορροφώ τη Ζωή ποιά Ζωή επιλέγω να ζω... Επιδερμίδα, το απώτερο σωματικό σύνορο πέπλο κι οριογραμμή μεταξύ περιβάλλοντος κι εαυτού. Ζωγραφισμένες ανεξίτηλα όλες οι στιγμές μας στην επιδερμίδα. Αποτυπωμένες οι τροφές, οι λύπες, οι μνήμες, οι χαρές...
Αλλοιώνοντας τη φυσικότητα της επιδερμίδας γινόμαστε κρυψίνοες παραποιώντας την αλήθεια της προδίδουμε τον εαυτό που πασχίζουμε να συγκαλύψουμε...
Σαν το φλοιό του δέντρου η επιδερμίδα είναι χάρτης ...πώς αφομοιώσαμε τη Ζωή μέσα από την ατομικότητα.
Δίνοντας στον ξένο ψεύτικο χάρτη δε θα βρει ποτέ το θησαυρό...
Θησαυρός που δεν ανακαλύπτεται λίπασμα για τους αιώνες...
Οι πρώτες οδηγίες στον Αγαπημένο που μας αναζητά δίνονται απ΄την επιδερμίδα... Φόβος, δέος, έκπληξη συγκίνηση, ανατριχίλα....
Η επιδερμίδα έχει δυνατή φωνή.
Το περιβάλλον επικοινωνεί με την ενδοχώρα μας μέσω επιδερμίδας, Η ευφυΐα της προσαρμοστικότητας ενεργοποιείται με την επιδερμίδα, δέρμα μας η γέφυρα της εσώτερης αβύσσου με τον απώτερο ουρανό, Στη ζωή λέμε τα "τι" και "πώς" μας με το δέρμα... Να μη διψά να μη δηλητηριάζεται...
Δέρμα και ψυχή δε χορταίνουν ποτέ την υγρασία!
Με σαφήνεια κι επιμονή το δέρμα ζητά ό,τι λείπει απ' την ψυχή...
Ανάμεσα στο Ψέμα και την Αλήθεια κατοικεί ο Θεός. Διάβολος είναι ο Θεός που ανατρέπει τον Εαυτό του. Ανθρώπου καθαρού ανατροπές είναι τέρψη Θεού και συνανθρώπων. Ανθρώπου βεβαρημένου ανατροπές είναι η Κόλαση. Άγγελος του απρόοπτου ο Θεϊκός Γελωτοποιός με τα σκαρώματά του ανοίγει χώρο για το Φως.
Θεϊκός Γελωτοποιός δεν είναι ο άνθρωπος της κουταμάρας, Εωσφόρος δεν είναι ο σκυταλοδρόμος του Κακού, Πειρασμός δεν είναι η ενοχή των παρωπιδικών... Ανατροπή, δίλημμα κι αντίφαση το γαργάλημα της Θεϊκής Πατούσας! Γλιστρώντας από απρόοπτο σε απρόοπτο διασκεδάζουμε το Θεό. Τίποτα εφικτό χωρίς το γάργαρο γέλιο του απρόοπτου. Γελώντας γονιμοποιούμε το σκοτάδι. Η γκάφα είναι εκθρόνιση της ενοχής. Φόβος της Κωμωδίας, θάνατος χωρίς επιστροφή. Η Κόλαση είναι αποικία των σοβαροφανών. Σοβαροφανείς και τυπολάτρες, οι καλύτεροι πελάτες των δογμάτων, των φαρμακοβιομηχανιών και λοιπών επιτηδευματιών! Αντίδοτο στη σοβαροφάνεια η Αθωότητα. Διάβολος, ο αποτυχημένος κωμικός. Η σοβαροφάνεια είναι πνιγμένο κλάμα και σκοτωμένο γέλιο. Σοβαροφάνεια, η παρείσακτη νεράιδα στα γενέθλιά μας. Η σοβαροφάνεια πρέπει να αντιμετωπίζεται επιστημονικά όπως οι επιδημίες. Η επανένταξη των σοβαροφανών στην Αθωότητα απαιτεί παιγνιοθεραπεία και εκπαίδευση στις τούμπες. Αληθινή ευλάβεια στο Θεό, η υπoσκαφή των παγίων ο εμπρησμός των συρμών. Αληθινή πράξη λατρείας στο Θεό, η ανατροπή των θέσεων οι τριγμοί των θώκων. ...Γιατί Θεός που δε γελά είναι άνθρωπος απατεώνας!
Διαλέγουμε τον πιο αδύναμο κρίκο, τον επιρεπή... και προβάλουμε πάνω του τις ασχημότερες πλευρές του εαυτού μας... κι έπειτα απέναντί μας τον στήνουμε να μας τρομάζει...
άσε τους ελεύθερους τους Εχθρούς απ' την καταδυνάστευση της ανάγκης σου να σε αντιπαλεύεσαι ...αγαπημένε...
Η κοιλιά μας είναι το Κέντρο του Κόσμου... κι ο αφαλός, η πρώτη πύλη της Ζωής. Η κοιλιά μας είναι φωτογόνα. Από την κοιλιά μας ξεκινά η Δύναμη κι η αδυναμία. Κοιλιά δεν είναι το σύστημα πέψης και μεταβολισμού που φιλοξενείται απ' τον κορμό, Κοιλιά είναι το μάτι κι ο μετασχηματιστής της ζωτικής μας ενέργειας από μέσα προς τον έξω και γύρω Κόσμο.Κοιλιά το σεντούκι του θησαυρού, κέντρο διανομής Κοσμικής Ύλης. Η κοιλιά να ρέει γύρω από άξονα κυανόλευκου φωτός. Γονιμοποίηση με την Αναπνοή, Τροφή, Αγάπη! ΖΗΤΩ Η ΚΟΙΛΙΑ ΠΟΥ ΓΕΛΑ! Το γέλιο απ' την κοιλιά είναι Γέννα. Να μιλά, να τραγουδά, να πάλλεται, η κοιλιά να είναι φωλιά κι όχι σκουπιδότοπος. Ανεξίτηλη η Τέχνη που δονεί την Κοιλιά. Αγία Ερωμένη η γυναίκα που ΧΑΡΊΖΕΙ την κοιλιά της, Πρώτο Αγόρι της Δημιουργίας ο άντρας που την ΚΑΤΟΙΚΕΙ. ΚΑΘΕ ΜΑΣ ΚΙΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ!
Η αιωνιότητα δεν τεμαχίζεται. Ο Χρόνος είναι οντότητα εμπειρίας. Η διαδοχή της Παύσης από τη Δράση κι αντίστροφα, είναι η φυσική αντίληψη του Χρόνου. Το φως της ημέρας δεν αποκλείει την εσωτερική δράση, λιγότερο απ' όσο το σκοτάδι ευνοεί την εξωτερική. Ο ύπνος μας είναι δράση κεκλεισμένων των θυρών. Ο ύπνος μας είναι πεδίο εξέλιξης. Το ονείρεμα είναι η δημιουργικότητα του ύπνου. Καλωσορίζοντας τον ύπνο καλωσορίζω το βαθύ εαυτό. Ο ύπνος στο φως της ημέρας είναι εγκυμοσύνη πραγματικοτήτων, η δημιουργία στο φως των άστρων είναι γέννα μαγείας και ενσάρκωση ονείρων.
Σκοτάδι - φως διαδρομή σποράς και συγκομιδής.
Η επιβολή ωραρίων στην ανθρώπινη συνειδητότητα είναι ο αληθινός διωγμός κατά της μαγείας. Η Ζωή εκφράζεται, γιορτάζεται και διαιωνίζεται ανεξάρτητα του γήινου δρομολογίου στην Κοσμική Δεξίωση. Αν ζωή ο σφαιρικός ορίζοντας, χρόνος είναι το κατάρτι του πλοίου. Χρόνος, η συνήθεια να ερμηνεύουμε την αλλαγή. Χρόνος, το σύνολο των πρωτόγονων φοβιών μας. Χρόνος, ο ερασιτέχνης Ρυθμός, Χρόνος, τεχνητός ροοστάτης στο Διηνεκές. Η ηλικία είναι απάτη. Ηλικία, το στείρο άθροισμα γήινων δρομολογίων. Ηλικία, η ανίερη συνθήκη της φθοράς με τη συνήθεια. Ηλικία, η επιβεβλημένη δουλοπρέπεια στα Πριν και τα Μετά μας. Ταύτιση με το Ρυθμό και αποδέσμευση από το Χρόνο, είναι η κατάργηση της εξάρτησης από την ηλικία. Δε χρειαζόμαστε χρόνο αλλά Συγχρονισμό.
Αν υπάρχει λάθος, είναι η αντίληψη του λάθους. Το λάθος είναι υλικό εξέλιξης, συστατικό Καλής Τέχνης, σκαπάνη αυτο- ανεύρεσης. Οι κριτές κρατούν τη Συνείδηση σε στοιχειώδη κατάσταση, οι κρινόμενοι είναι τα σφάγια για την κραιπάλη των δογμάτων, κρινόμενοι το αναλώσιμο είδος, κριτές οι καταπατητές της πρωτοβουλίας.
Πώς να υπάρχει λάθος όταν κάθε στιγμή είναι νέα? Πώς κρίνεις και κρίνεσαι για όσα ποτέ δεν θα είναι ξανά τα ίδια? Αποθέωνε τη Ζωή, δεν υπάρχει λάθος λατρεία της. Το λάθος διχάζει όπως το μαχαίρι, είναι η βία στο ακέραιο. Ο διχα σμός σε λάθος και σωστό εμποδίζει την ανέλιξη στην ακεραιότητα.
Στην ετοιμότητα το λάθος είναι ανύπαρκτο. Στην ετοιμότητα δε λαθεύεις, πειραματίζεσαι!
Λάθως, το αστείο που σε φέρνει στην αγκαλιά του Θεού. Το λάθος σου είναι παιχνίδι που σου σκάρωσες. Λάθος και πΑιχνίδι, ασπίδα και δόρυ στην κριτική. Το λάθος δεν κατανοείται, συγχωρείται. Λάθος, το σπέρμα της Δημιουργίας στο Απρόοπτο Σύμπαν.
Περί λάθους, ο ιεροεξεταστής του τυχαίου, ο εξορκιστής του τολμηρού. Περί λάθους - πρόφαση του αδύναμου να δαμάσει το Φυσικό. Περί λΆθους - χρήση βιωμάτων για επιβολή πλασματικών κανόνων... Περί λαθών, παιδιά του φόβου για αποτυχία.
Λαθεύει ποτέ η Φύση και ποιός ο κριτής της? Περί λάθους - η τυραννία των αποτυχημένων. Περί λάθους - η πρωτόγονη γραμμικότητα στην καμπύλη της εμπειρίας.
Οι Κριτές καταργούνται όταν επαγρυπνούμε το απρόοπτο. Οι Κριτές φθίνουν με την ετοιμότητά μας στην ανατροπή - ήπορτανα Κριτές, απολιθώματα στο μονόδρομο. Κρινόμενοι που ανταποκρίνονται με ακεραιότητα στον κριτή είναι δάσκαλοι. Κρινόμενοι που υποκλίνονται στον κριτή, λερώνονται και ασθενούν.
Πύλη για εξέλιξη η διείσδυση στην κριτική. Διείσδυση και συναποδοχή μεταμορφώνουν τον άκαμπτο κρινόμενο σε γόνιμη, ρευστή οντότητα.
Αν κρινόταν η Κοσμική Δημιουργία, θα ήμαστε ΟΛΟΙ αποτέλεσμα του Θείου Λάθους.
μιλώ στον Ιούδα μέσα μου...μιλώ εκεί που οι καλές μου προθέσεις με προδίδουν, με υποβιβάζουν στη διαπραγμάτευση της Αλήθειας.
ο Ιησούς μου είναι πάντα Εδώ, ο Ιούδας είναι που θέλει την προσοχή μου, σαν παιδί που ξεστρατίζει ψάχνοντας άλλοθι για την αδυναμία του να πράξει όσα σαφώς καταλαβαίνει, όσα σαφώς συναισθάνεται μα δεν έχει τα μέσα να διαχειριστεί
κι επαναστατεί... επαναστατεί εναντίον μου, μας...
μιλώ στον Ιούδα που είμαι, στη ματιά μου τώρα καθώς διαστρέφω το Φως Του για να δικαιώσω τους δον-κιχωτικούς αγώνες μου
μα γνωρίζω... κι όμως ο Ιούδας μου κρατάει τα ηνία της παλιάς μου πραγματικότητας, των αιτιο-αιτιατών, των δικαιολογημένων αμαρτιών...
Η συνέχεια απ' τον ένα σπόρο στον άλλο είναι όλη η δημιουργία. Είμαστε σπορείς και σπόροι ταυτόχρονα.
Μήτρα και σπόρος, η γιορτή της δημιουργίας.
Δεν είμαστε μητέρες, είμαστε μήτρες. Δεν είμαστε πατέρες, είμαστε σπορείς.
Μάνα είναι όλα τα χαρίσματά μας. Παιδί, το έργο των χαρισμάτων. Έτσι κανείς δεν είναι ορφανός,
κανείς δεν είναι άκληρος.
Η Μάνα δεν είναι πεπερασμένη, το παιδί δεν είναι περαστικό. Μάνα, η αγκαλιά της διευρυμένης πνευματικότητας. Παιδί, το γέλιο της φωτισμένης ύπαρξης.
Η Μάνα πάντα προσφέρει, το Παιδί πάντα ελευθερώνει. Μάνα η Πηγή, Παιδί το Ποτάμι. Γονείς μας κάνει η ανοιχτή αγκαλιά μας. Οι ανθρώπινοι γεννήτορές μας δεν είναι όλες οι αρετές ενσαρκωμένες... τα φυσικά μας παιδιά δεν είναι τα ματαιωμένα σκίτσα μας... Επίκληση στη Μάνα είναι η προσευχή. Η Μάνα εισακούει. Προσδοκία από το Παιδί είναι η Τέχνη. Το παιδί ενσαρκώνει.
Μάνα, όλα τα Μπορώ μας Παιδί όλα τα Κάνω μας Κάθε Ψυχή είναι Μάνα και Παιδί της.
...ήθελα να πιστεύω πως οι bloggers και τα sites θα γλίτωναν από την κακομοιριά του "σ' αντιγράφω- μ' αντιγράφεις"...πρόσφατα σχολιάστηκα ως κλέφτης ιδεών, λόγων και πνευματικών ευρεσιτεχνιών, γι' αυτό θεωρώ πως το μόνο τίμιο είναι να κοινοποιήσω ό,τι τα κείμενα που δημοσιεύονται σ' αυτό το ιστολόγιο έχουν γραφτεί την περίοδο 1999-2005 κι έχουν κατατεθεί ως αντικείμενα πνευματικής ιδιοκτησίας, περνώντας τις απαραίτητες διαδικασίες...
εξαιρούνται τα επετειακά κι εκείνα που αναφέρονται σ' έκτακτη επικαιρότητα των ημερών
...και εις άλλα με υγεία
(το ΕΥΟΙ! απόψε αντιγράφει τους Doors στο "People are strange" ...indeed!)
Η Ελπίδα είναι ο εξωραϊσμένος δικτάτορας των θρησκευτικών δογμάτων.
Ελπίζοντας κοιτάς το μέλλον σε μια συγκεκριμένη διάταξή του που ν' αντιστοιχεί στις τωρινές ανάγκες, ενός μέρος του εαυτού. Η Εμπιστοσύνη είναι ο συνοδοιπόρος στα δύσκολα. Ο Εαυτός δεν είναι μονοδιάστατοςαλλά πολυσύνθετος, αυτό που τώρα αποζητά ταιριάζει σ' ένα του κομμάτι, σ' αυτή τη στιγμή του κύκλου του. Οι δονήσεις του Εαυτού σε σχέση με το μέλλον πρέπει να είναι ελεύθερες από την Ελπίδα.
Ελπίδα, η ενεργειακή παρωπίδα δογμάτων και ομάδων... Η Ελπίδα θα μπορούσε να είναι μια εστιασμένη πρόθεση, εάν δεν ενείχε την εξάρτηση ενός συγκεκριμένου αποτελέσματος. Ελπίζοντας περιορίζουμε και μυθοποιούμε το μέλλον. Ελπίζοντας γαντζωνόμαστε από τη γραμμικότητα του χρόνου.
Η Ελπίδα καθιστά την εμπιστοσύνη περιττή. Η Ελπίδα κάνει ύπαρξη κι ενέργεια στάσιμες και μονόδρομες. Η Ελπίδα καταργεί την πνευματική ευελιξία και την υποσκιάζει με προσκολλήσεις και στείρους συναισθηματισμούς. Η Ελπίδα είναι θρησκειοκρατική επινόηση. Ελπίδα, το καρότο μπροστά από το υποζύγιο. Ελπίδα, όχι φάρος αλλά οφθαλμαπάτη. Καλλιεργώντας την Ελπίδα αδρανοποιούμε την ικανότητά μας στο φυσικό ελιγμό και αποκοβόμαστε από τη Θεϊκή Διάνοια. Αποβάλλοντας την Ελπίδα από το ενεργειακό μας όχημα ενσωματωνόμαστε στο θεϊκό πλάνο όπως ξεδιπλώνεται αυτή τη στιγμή.
Το Τώρα της Ελπίδας είναι μικρότερο από το Τώρα της Εμπιστοσύνης. Ελπίζοντας γινόμαστε κουτοί, πυκνοί και φυγόπονοι. Μη ελπίζοντας γινόμαστε αιτία και αποτέλεσμα της ζωής μας.
Η Ελπίδα αποκρύπτει τη φυσική Σοφία, καταργεί την παντοδυναμία της Αγάπης και υποβιβάζει την Πίστη σε υποτέλεια.
Ελπίδα, σπασμένο πλήκτρο της κλίμακας του Θεϊκού Ονείρου. Ελπίδα, θολό μεσοδιάστημα Εμπιστοσύνης και Πίστης.
Ελπίδα,νηπιακό εφαλτήριο, Πίστη, εφηβική εμμονή, Εμπιστοσύνη, Ιθάκη της Συνείδησης.
Ελευθερία από την Ελπίδα είναι ελευθερία από το Φόβο.
(στα video οι Daft Punk με το "around the world" και οι Moloko με το "the time is now",ο πίνακας είναι της Λένας Κοβότσου από τη συλλογή της "the fish market" Κύθηρα 2006)
